بيش ازيک ماه قبل يک تقارن خيلي جالب پيش اومد.

البته به این تقارن توی این کار اشاره نکردم.فقط به پایان یافتن پرداختم.

نميدونم شما بهش فکر کردين يا نه ولي سرآغاز و مطلع اين کار جديد بنده از همين نکته جرقه خورد.

ماه مبارک رمضان به پايان رسيد ولي...

همزمان ماه محبت و مهر از راه رسيد...

... و حالا پس از يک ماه اين کار رو گذاشتم به یاد حال و هوای اون روزا...

پايان گرفت اين بار هم ماه مبارک                        مهماني يک ماه درگاه مبارک

اطعام و افطاري و ديدار فلاني                           مدح و ستودن ها و خانقاه مبارک

دل خسته ام از حاکمان با هر نشاني                     هم از همين هم از همان شاه مبارک

مردان دين رفتند اندر بند دنيا                              لعنت به حبّ قدرت و جاه مبارک

خواهي چه بهتر گر نميخواهي که بايد                   حتماً بخواهي ((ما))ي دلخواه مبارک

همواره ما دنبال آزادي دويديم                             رفتند بسياري در اين راه مبارک

نفرين مادرها،غروب پنج شنبه                            جان در نخواهي برد از اين آه مبارک

ما نامه ها داديم بر شخص خداوند                       حالا تو هي بنداز در چاه مبارک(۱)

يک عدّه را در بند و زندان عدالت                       کردند(۲) و شايد شيخ اصلاح مبارک

دريا چه طوفاني ولي کوسه چه آرام                    شايد هراسيده ز تمساح مبارک

گاهي چه کوچک ميشود هر مشکلي ليک              گاهي هزاران کوه از کاه مبارک

فعلاً براندازي و القاي توهم                              کاين کار اشباح است و ارواح مبارک

صحبت ز يک پاهي دوپاهي نيست جانا                 گويا سه يا شايد ز سي پاه مبارک

يک جمعه در پايان اين ماه الهي                         بيداد زين اينان گمراه مبارک

کشتند و برّيدند و بعدش هم تجاوز                       پس کو؟ کجايي پس تو الله مبارک؟ 

.....................................................................................................................................

۱) اشاره دارد به فرمايش يکي از مقامات مسئول در نیروهای مسلّح: من از غصّه و از ستم رفته بر ياران و نیروهای انقلاب که توسط اغتشاش گران مورد هجوم قرار گرفته اند و حتی فدایی شدند نامه ي گلايه آميز نوشته و در چاه جمکران انداختم و خواستار ظهور هرچه سريعتر آقا شدم.(البته این عین نقل قول ایشان نیست ولی مضمون و حرفش همین بود)

۲) اين فعل هيچ گونه ايهامي ندارد.صرفاً ادامه ي مصرع قبل است.

آهای مردم(ایها الناّس)...

من خیلی تنهام...

من خیلی وقته تنهام...

من خیلی وقته که خیلی تنهام...

اینقده تنهام که نمیدونم این روز و شبها چه طور میگذرن!!!

پس یه لطفی در حق من کنین و بین فامیلا و دوستا و آشناهاتون

اگه دختر خوشگل و مهربون و چنین و چنان و فلین و فلان و بالا و پایینی دارین،

چه تحصیل کرده و چه بیسواد

چه قد بلند و چه تُپُل

چه دهاتی و چه شهری

چه پایه و چه ناپایه

چه فمنیست و چه آنتی فمنیست...

به این بنده ی حقیر و منزوی و خیلی خیلی تنها معرفی نفرمایین.

آخه میدونین چیه؟!

من دیگه خیلی وقته که دوست دختر ندارم،

یا شایدم دختر دوست ندارم.

من خیلی بچّه م...

من مثل شما آدم بزرگا، کوچیک نیستم.

من خیلی علاقه ای ندارم موجودی به نام دوست دخترم را ببینم

بلکه خیلی دوست دارم روزی بشود که دوستِ دخترم یا حداقل دخترِ دوستم را ببینم.

خلاصه اینکه از بس تنهایی خوش میگذره نمیدونم روز و شبا چه طور میگذرن.

من میخوام تنها بمونم

من نمیخوام با رها کردن این تنهایی تهاتر بشم

من نمیخوام کس دیگه ای رو مثل خودم تنها کنم

من نمیخوام از چاله به چاه بیفتم

من نمیخوام خر باشم یا بشم

اگرچه هم خرا رو خیلی دوست دارم، هم خیلی حسودیم میشه بهشون...

در دیار ما اگر دلّال باشی راحتی                                  حرف حق را گر نگویی، لال باشی راحتی

عرصه ی حق و حقیقت، عاری از هر جنب و جوش                گر به میدان دغل، فعّال باشی راحتی

سخت می گیرند، بر آنان که بی غلّ و غشند                   گر سراپا عیب یا اشکال باشی راحتی

روبهان و کرکسان اینجا خدایی میکنند                            شیر باشی، بی دم و بی یال باشی راحتی

سبزی و سرزندگی جرم است در این بوم و بر                  لیکن ار خاموش و خشک و کال باشی راحتی

حرف (خ) را جای (پ) بگذار در مصراع بعد                        آری اینجا گر تو پایه مّال باشی راحتی

بی ثمر هر جست و جو اندر پی آینده ات                       لیک اگر اهل فلان و حال باشی راحتی

میدونم که غیبت نسبتاً طولانی داشتم ولی دور از جون شما عزادار پدربزرگ مرحومم بودم و همچنین درگیر گرفتاریهای متنوع دیگه

.........................................................................................................................................

افتاده آن خلافت حق به مخاطره                               بالا گرفته داد و هوار و مشاجره

خطّی به گرد خود چه هراسان کشیده اند                     بیرون ز دین و کافِره، خارج ز دایره

در این فضای تیره، رفیقان مجلسی                           گل کرده حسّشان به شعار و مشاعره

هی رأی اعتماد دهید از پیام او                                شرمی کنید از این پسران نه باکره

آن گونه جا به جا شده رأی تمام ما                           کاین کار، برنیاد ز کس، جُز ز ساحره

بی شک ز همرهان شمال خزر، سپه                        در راه کودتاش، گرفته مشاوره

جز رأی سبز ما که به نام خلیفه شد                         حتّی خدا و دین خدا شد مصادره

روزی که روس و چاوز و چینش عقب روند              تنها نشیند آن ور میز مذاکره

بس کن! که سروها نهراسند از این قفس                    تا کی چنین بگیر و ببند و محاصره

بحثی چنان فساد فلانی بگو چه شد؟                         یادت فتاده یکهو ، میان مناظره

گغتی بگم؟ بگو ز هلو و ز خوردنش                استاد بی نظیر زبان محاوره!!!

من هم بگم یه جمله ی ساده ولی تو هم                      لطفاً به خاطرت بسپارش چو خاطره

فردای این چنین شب سرد و پر از شبی                    روشن شود که ماند و کی هم مسافره*

ضمناً به روح سبز حقیقت یقین کنُ                         ترسی کن از خدای بزرگی که قادره

یک روز پرده ها به کناره زند بدان!                        کان روز دعوتی نشوی تو ز قاهره  

........................................................................................................................................

* ((که)) و ((کی)) هر دو به معنای ((چه کسی)) هستند ولی شما میدونین که ((که)) کیه و ((کی)) کیه؟  

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخمدار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این بام، بنشسته در کمین، پرنده ای

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟

گیرم که می زنید، گیرم که می برّید، گیرم که می کشید

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟

رفتند ندا، ترانه و خیلی ها                زان هجر غریبانه چه غمناک شدیم                         

گویی همه مان، توی بهشت زهرا            با تک تکشان، خفته و در خاک شدیم

شاید که در این وضع نمونه، ما هم           در راه وطن، راهی افلاک شدیم

اشک آور و فلفل و نمازِ جمعه               با هم نهراسیده و بی باک شدیم

هر قدر زدند، باتوم و چوب و چماق        محکم تر و پر توان و چالاک شدیم

ما ها که حماسه آفریدیم آن روز            یکهو نجس و خائن و ناپاک شدیم

چندی است شدیم عامل بیگانه و غرب        یا منتسبِ به شخص باراک شدیم(۲)

ترتیب حروف قافیه در هم ریخت            آری همه قربانی توداک شدیم(۳)

یک عدّه ز ما هم که در آن کهریزک        به گفته ی شیخ معترض، ف... شدیم(۴)

هیهات از این همه شقاوت، هیهات           گویا که اسیر فوق ساواک شدیم

همدردیِ بن جُوی،مدونا،یوتو               مضمون ترانه های پاپراک شدیم

من چاکر تو، تو چاکر من، چه ثمر        قیچی دم ما شد ز عقب، چاک شدیم(۵)

چون کاوه،فریدون و درفشی سبزین       درگیر نبرد ایل ضحّاک شدیم

......................................................................................

۱)in the ever street we lock shoim= در هر خیابانی دستگیر یا قفل شدیم.

۲)بستگی به شرایط دارد که از آشنایان باراک اوبامای آمریکایی باشید یا ایهود باراک اسرائیلی

۳)توداک، واژه ی درهم ریخته ایست که این روزها خیلی معروف است و پرکاربرد(خصوصاً نوع مخملی اش)

۴)به دلیل معذورات اخلاقی بنده هم سانسورچی شدم.

۵)حرف (ر) را از آخر کلمه (چاکر) برداشته ایم(همین طوری)

چون در اوین مدّتی، من اعتکاف کردم               با بازجوی خوبم، من ائتلاف کردم

با بحث و گفت و گو در وضعیتی مناسب           یکهو شدم زیر و رو پس اعتراف کردم

2)پس از آزادی:

تازه می فهمم چه گفتم من بلی                   صحبت بسیار کردم من ولی

بحث آن قرص است و نسیان، ورنه من؟          ابطحی و انقلاب مخملی؟؟؟

تحوّلی این چنین شگرف در افکار و شخصیت، در بازه ی زمانی این چنین کوتاه، آن هم با اهرم و ابزار گفتمان و گفتگو.

جلّ الخالق...

کاری در حال و هوای اتفاقات این روزها و تقدیم به همه شهدا و عاشقان راه آزادی

................................................................

سلام رفیق باوفا،گرد و خاک                             دشمن پن کیکُ رژُ لنزُ لاک

قاتل بیمارای آسم و نفس                               ایشالله که بیفتی توی قفس

ای تو دلیل این همه خسارات                           تعطیلیای بانکا و ادارات

چرا تو بی خیال ما نمیشی؟                           آخه چرا تو اینقده سریشی؟

وجود تو مایه ی دردسره                                 دوری و دوستی به خدا بهتره

من به نمایندگی از جانبِ                               اهالی خوب و خوش و جالبِ

خوزستان و استانای همسایه                        منبع فقر و این همه سرمایه

میخوام تشکری بگم خدمتت                          یه چنتا هم خبر بدم خدمتت

باعث صد جور مرض و مریضی                         این روزا خیلی واسه ما عزیزی

مرسی که سر زدی به اون پایتخت                   رسوندی پیغوم یه قوم بدبخت

قومی که واقعاً برام عجیبن                            دیگه زیادی مظلوم و نجیبن

سم بریزی حتّی توی غذاشون                      میخورن و درنمیاد صداشون

دارای بهترین هوا و آبن                                 با چشم باز همیشه غرق خوابن

گفتی بساطت اینجا هر روز به پاس؟               گرد و غبار خوراک هر روز ماس

گفتی که چار وعده غذا میخوریم؟                   چه ویروسا از این هوا میخوریم؟

شاید بفهمن که ما چی میکشیم                  گفتی ما هم جزئی از اون جنبشیم؟

راستی شنیدی چین شده غرق خون             خبر داری از اون مسلمون کشون؟

کشته شدن صدو هشتاد و اندی                    بن جووی خونده یه آهنگ با اندی

تو آلمانم کشته شدش یه خانم                     اعتراض تهران و مشهد و قم

تفاوت واکنشا رو دیدی؟                               تو هم به حرف دل من رسیدی؟

خبر داری پیامکا قط شدن؟                            خطّا هم اتفاقی رو خط شدن؟

میدونی تبلیغ نماز میکنن؟                           با اشک آور مردمُ ناز میکنن؟

از سی خرداد تو چیزی شنیدی؟                    اون قاتل رو پشت بومُ دیدی؟

این روزا پرچم شنیدی دو رنگه؟                     صلح و سپیدی رفته، تنها جنگه

دورنگی و یه جنگ نابرابر                              سبزیم و گاهی سرخ خون و پرپر

خبر زیاده، تا یادم نرفته                                 تشکّری کنم واسه اون هفته

تو رفتی تهران،واسه چی گردوخاک؟            اونجا که کلّی داشت خس و خاخاشاک

دلیل تکرار (((خا))) رو میدونین؟                         تو بیت بعد میگم، برین بخونین

دلیل اول، وزن شعره همین                            دلیل دوم، توی بیت پایین

حجّاریان میگن داره می میره                        میخوام بگم (((خا))) زبونم میگیره

به این دو حرف بدجوری حسّاسم من            وعاشق ماریو بارگاسم من

نمیشناسیش؟ پروئییه خوب بدون                  کتاب سالهای سگیشُ بخون

ببین چه غوغایی به پا کرده اون                    چقده راحت ارشادم کردمون*

داشتم از اون دو حرفه حرف میزدم                یه چیز میگم فک نکنین من بدم

بین (خ) و (الف) یه (دال) بذارین                   میگم شما ازش خبر ندارین؟

خیلیا این روزا نیمشناسنش                       یه آقاهه که گنده بود باسنش

با لباسای پارچه ای و ساده                       مجهّز و آماده ی جهاده

با چنتایی باتوم و کلت و بیسیم                  میگفت: شما مزدور انگلیسیم

فعل و فاعل مطابقت نداره                          گرفتی نکته رو با این اشاره؟

اصلاً یادم رفت چی ازت پرسیدم                 از کجاها من به کجا رسیدم؟

تو هم که از زیر سؤال درمیری                    نگفتی تهرون واسه چی؟ درگیری؟

تو هم یه مزدور وطن فروشی؟                   تو هم میخوای جامه ی سبز بپوشی؟

تو هم یه جاسوس خر و خرفتی؟                ز مرکل و سارکوزی خط گرفتی؟

تو هم میخوای همراه اونا باشی؟               تو هم میخوای تخم نفاق بپاشی؟

اومدنت زیر سر امریکاست؟                        بگو که این توطئه ی اوباماست

بگو دیگه تا نزدم تو سرت                          بگو کی بوده لیدر و رهبرت؟

یا این همه چیزُ شیاف میکنی                  یا جلو دوربین اعتراف میکنی

دِ یالله زود باش، شده وقت اخبار                یه چیزایی به زور به یادت بیار

بگو به ملّت شریف ایران                           اغتشاشات زیر سر امریکان

همّه چی رو چرا تو ریختی به هم؟            بگم چه کارایی تو کردی؟ بگم؟

میگن که از کشور همسایه ای                 آره تو با منافقین پایه ای

آره تو همدست همون اعرابی                  یا شاید از فامیلای سهرابی

آقا و سلطانت کیه؟ زود بگو                     ندا کیه فضول بی چشم و رو؟

تو آسمون صافُ تیره کردی                     هی اغتشاش میکنی صاف میگردی؟

بیس ساله این یارو چرا سکوت کرد؟         کار تو بود که توپولف سقوط کرد

نزن زیرش نگو کارت نبوده                      سند داریم، پرونده شم موجوده

خلاصه گردوخاک، رفیق زشتم                از اون جهت این نامه رو نوشتم

هم از شما کمی تشکّر کنم                 هم ابراز و عرض تنفّر کنم

این نامه میخوام باشه یادگاری                تو دیگه دست از سر ما ورداری

بذار که زندگیمونُ کنیم ما                      فاعل و مفعولم بشن جا به جا(مفعولم=مفعول هم)

خیالی نیس،یه جوری باش میسازیم          ما آخر ابراز اعتراضیم

آخر نامه هم واسه ضدّ حال                   ازت می پرسم الکی یک سؤال

میتونی به بنده بگی که چیه                  فرقای این روسیه با سوریه؟

تفاوت املایی رو نمیگم                         هیچ گونه توضیح دیگه نمیدم

باشه رفیق، شاکی نشو عزیزم               یکی از این تفاوتا رو میگم

روسیه به ما توپولف میندازه                    ما به سورا میدیم ماشین قراضه

باقیشُ فک کن و خودت پیدا کن               نخواستی هم بگیر بخواب لالا کن

اصلاً ولش کن بی خیال پوتین                 بازم میگم: دنیا فقط فلسطین

.................................................................................................

*ارشادم کردمون=ارشاد هم کردمون=ارشادمون هم کرد

ملیحه میداند

من اگر بمیرم، مریض میشوم

پس قبل از دفن، شربت و قرص و یک لیوان آب

و ساعت زنگ دار برای هر هشت ساعت یک دفعه

فراموش نشود.

ضمناً به مرده شور بسپارید

این مرده را قبل از مصرف بتکاند

امکان دارد نمرده باشد

مگر نمیدانید در سرزمین ما

شاعران بعد از مرگ زنده میشوند. 

سه نقطه ( ... )

 بعد از حفر تونل های زیر زمینی،(( سه نقطه)) دستمالی شده ترین شیوه ی انسانها برای گریز از ناخواسته ها و ناتوانی ها ست. به احتمال فراوان سه نقطه (( پُرپتانسیل)) ترین عنصر زبانی و چرخ دنده ای آچار فرانسه است. نکته ی  مهم در مورد سه نقطه، اشتراک آن در میان تمام زبان های رایج گیتی ست. جالب آنکه این موهبت زبانی همان قدر محبوبِ « تند زبانان » است که مورد عنایت سانسورچیان. سه نقطه آغاز آن چیزهاست که از علم عالمان و جهل جاهلان نمی دانیم. اغلب سه نقطه را « و غیره » می خوانند ( ترجمه می کنند ). اما اگر از مسائلی که به « و غیره » مربوط می شود بگذریم، سه نقطه اغلب پرده ای بر بی تربیتی ها و نمودهای انحرافِ اخلاقیِ نویسنده های مشکل دار است که یا شجاعت مورد نیاز برای استفاده نکردن از سه نقطه را نداشتند و یا قیچی « سه نقطه پرستان » مرد نوشته هاشان را خواجه کرده است. ( وارد حیطه هایی -  که در آن سه نقطه را هم سر می برند و به جایش نقطه می گذارند -  نشویم بهتر است. ) همین موضوع تبدیل به محکی برای سنجش آزادی های موجود در یک کشور شده است . به گونه ای که افزایش، کاهش و یا تغییر کاربری سه نقطه ها تبدیل به شعار و برنامه ی انتخاباتی نامزدهای عرصه های گوناگون گشته است. دیده شده است که گروه های آنارشیست ( نفهم ) و افراد وابسته به آنها پیراهن هایی با نشان سه نقطه و یا علامت ضربدر بر روی سه نقطه به تن می کنند. سباستیان یوهان کلوخ، شاعر اتریشی الاصل شعری قدرتمند و دردناک در مذمت سه نقطه دارد:

سه نقطه را دیدم .

        نگاهی طمع ورز به بکارت شعرم داشت .

                                     با او قراری برای دوئل گذاشتم.

                                            گلوله ای از قیچی بر قلبم کاشت.

پُرواضح است که باید توجه داشت تمام این مسائل در صورتی اعتبار دارد که سه نقطه معنای « و غیره » ندهد. در صورت تعبیر سه نقطه به « و غیره » مسئله کمبود جا و حوصله پیش می آید که ریشه اش را باید در مشکلات صنایع کاغذ و جوهر و یا خماری شخص نویسنده جستجو نمود که اولی شامل مسائل محیط زیست و قطع درختان و واردات- صادرات گتره ای کاغذ می شود و دومی به اعتیاد نویسنده به انواع بالابرنده های فضایی و جور نبودن جنس و یا وجود ناخالصی هایی اعم از خاک و گچ در جنس تهیه شده، مربوط است.

با باتوم و مشت و با لگد ما را زد                    از روی تنفّر و حسد ما را زد

ده بار، نه صد بار، نمیدانم من                    خارج ز شمارش و عدد ما را زد

تمثیل کنیم اگر به بحث فوتبال                       از لحظه ی یک تا به نود ما را زد

آن گونه بدن درد گرفتم آن شب                      گویی ز ازل تا به ابد ما را زد

گاهی که به یاد آن شبم می افتم                 گویم به خودم چقدر بد ما را زد

سرهنگ به جای خود، که سربازی صفر           از یک ده اطراف مشد ما را زد

یادش نه به خیر، آن شب وحشتناک              بی یاور و بی کس و مدد ما را زد

دیدی که چگونه بر نمد میکوبند؟                   همچون خود آقای نمد ما را زد

هر نوع و مدل از اسم گویی بودند                آروین فوکولی با داش ممد ما را زد

از پیر و جوان که بگذریم حتّی هم                یک بچّه سوسول نیم قد ما را زد

آن گونه زدم ز من نمانده چیزی                   تا مرز جنازه یا جسد ما را زد

قانون و وکیل و محکمه سیخی چند؟            بی قاضی و مدرک و سند ما را زد

آن ضارب بی عاطفه تا می خوردیم                 جانانه و وحشیانه زد ما را زد

آزادی و رفاه و حقوقُ ول کن، فقط                  ***انرژی هسته ای حقّ مسلّم ماست***    

آخرش اين انگ مرا ميکشد         اين همه نيرنگ مرا ميکشد

شد همه موهاي سر من سپيد         مدرک جان سنگ مرا ميکشد

ارتشي از درس حريفان من         واي که اين جنگ مرا ميکشد

جمله رفيقان من از دم خلند        يورش خرچنگ مرا ميکشد

يک تن از آنان که ندارد شعور       عقده ی فرهنگ مرا ميکشد

شد متلاشي مخ خاکستريم           عاقبت اين بنگ مرا ميکشد

نمره پاسي ره دور و دراز         فاصله فرسنگ مرا ميکشد

نامزدي شر،پدری ارتشي         واي که سرهنگ مرا ميکشد

استرس و ترس شب امتحان        حضرت آونگ¹ مرا ميکشد

بهر دروس آمده ام خوابگاه           اُملت بيرنگ مرا ميکشد؟

مسئله اي حل شدويک نخ سگار       کثرت شبرنگ² مرا ميکشد

هيچ نخوانديم که در طول ترم          گوشي صد زنگ مرا ميکشد

خسته از اين تنبلي و حسرتِ          چيز،چيز تنگ مرا ميکشد

عقده ی شاگرد اولي در دلم           نسبت الدنگ مرا ميکشد

ترم دوازده و سه مشروطي ام         آخ که اين ننگ مرا ميکشد

هر چه ز استاد خورم پاچه باز          آن کچل لنگ مرا ميکشد

ناله ی من بر دل او بي اثر         با دلي از سنگ مرا ميکشد

باز هم افتادم و اين نمره چون        کلت،سرم،«بنگ» مرا ميکشد

-----------------------------

1.مبحثی در درس ارتعاشات مکانیکی

2.منظورمان همان سیگار خودمان است

یه کار نسبتاً قدیمی و مثلاً عاشقانه با لحن محاوره، مضمونی متفاوت و متعلّق به حال و هوایی خاص(خوراک عاشقای شکست عشقی خورده)

خاک تو سر من که شدم، دیوونه و خراب تو                 کی میشه که رها بشم، از شبح و سراب تو

بغض تموم عاشقا جم شده تو گلوی من                   عشق مزخرف تو شد قاتل آبروی من

وسعت هفت تا آسمون کم میاره پیش غمم               پیش تو ادّعام میشه پیش خودم خیلی کمم

ملعبه ی دست تو شد، قلب صاحاب مرده ی من           تو هم بزن، نمک بزن زخم نمک خورده ی من

نگفتی چی بهت میدن، از این همه عذاب من؟            حالا دیگه زخم زبون، شده فقط جواب من؟

خجالتم خوب چیزیه اگه بفهمی چی میگم               من هنوزم یه تارتُ به صد تا دنیا نمیدم

تو منجلاب عشق تو بدجوری دست و پا زدم             شاید تو خیلی خوبی و من این وسط خیلی بدم

فاصله ی من و تو از صبر خدام که بیشتره                 وقتی از عشق واست میگم، هر دوتا گوش تو کره

اون که کارش درسته هم فکری به حال ما نکرد          حتّی واسه یه نخ سیگار، کسی منو صدا نکرد

تریپ خودکشی نیا جون ننه ت حال ندارم                 تو خر شدن خوب میدونی، از تو یکی خیلی سرم

واسه من ختم تییاتر، این همه آب غوره نگیر             آدم بشو نیستی که تو، اقلکن برو بمیر

از این همه اثاثیه، سطل زباله روبه روم                     آره به یادتم یارو خاری که موندی تو گلوم

حیف همه محبّتام، خیلی ازت بدم میاد                   عاشق یه سگ میشدم، یه دم برام تکون میداد

ای که یه روزی واسه من، بودی مث حکم حیات         فقط یه جمله میگمت: من متأسفم برات

روزگار بدی شده، شدیم مث فراریا                   هیشکی فدایی نداره همه دارن گربه سیا

همّتمون قد نخود، افاده ها طبق طبق               مدّعی اصالت و قیافه ها اجق وجق

سی ساله هامون همگی صورتشون پر چروک    رفاه و عشق و حال فقط، مال یه مشت گرگه و خوک

غصّه خوراکته فقط، سراغی از خنده نگیر           یا کر و لال و کور میشی، یا که توی قفس بمیر

تو داروخونه ها فقط ترامادول فروش داره             نرده چقد رو دیواراس، خوشا به حال جوشکاره

رنگ لباس مدرسه مشکی و سورمه ای شده      غصّه و غم تو ذات ماس، خنده هامون چه بیخوده

رنگ لباس که این نبود، ماهم که اینجور نبودیم     هیچ جای تاریخ خدایی ما اینجوری کور نبودیم

خانمه سردشه ولی آستینشُ بالا زده                 آخه النگو خریده، شعور ما همین قده

چی به سر ما اومده؟بهشتمون شده دوبی        داداشمون شد اخوی،به امروزم میگیم تودی

تبسمّای فانتزی، از آدمای پولکی                      قاشق داغ و پیشونی و گریه های الکی

کتابای هری پاتر چاپ هزارمش رسید               امّا کسی اوستا رو تو دست هیچ کسی ندید

این همه بدبخت و گدا امّا تو بی خیال و مست     توی هچل که افتادی، یادت میاد خدایی هست

هی خودتُ بزن به خواب درست میشه زندگیمون    مایه ی ننگیم واسه ی این دس و پای بی زبون

پاسارگادم رفت زیر آب وجود من پره ز درد             امّا تو ساده میگذری اسمتُ کی گذاشته مرد؟

آشغالا روی زمین و سطل زباله ها خالی                 ادّعای تمدّن و فلسفه های خیالی

هر چی که اسم ایرونی تو فیلم هجو خنده دار       بامشاد و بهروز خالی بند، فرزاد چاخان و خشایار

بهر بیداری شب تاریک در میان قوم مستثمر            ملّتی عاری از خود و فرهنگ،هرچه بی شعورتر بهتر

دخترانی چنین هوس آلود، از اهالی خراب آباد                   عرض معذرت ولی زنده در میان گورتر بهتر

مردهایی چنین به خود مرده، غرق ذلّت و سکوت و درد         از رفاه و از رحمت هرچه دورتر بهتر

طعم و مزّه را مردم چون نمی چشند اصلاً                          آش آشپزها هم هرچه شورتر بختر

بهر این رئیس مزرعه که حبّ قدرتش کم نیست           گاو و خرهایی این چنین آرام، سر در آخورتر بهتر

یحتمل آخرش هم این عرق ملّی کار دستم بده.

خدا به خیر بگذرونه.(ایشالله)

آنگاه که از جور زمانه، رنجور و فسرده شد تن من         یاران همه گریان و پریشان، در فکر مزار و کفن من

خشنودم و غم به دل ندارم، چون پیکر افسرده و سردم    روزی بشود خاک دوباره، افزوده به خاک وطن من

البتّه این دوبیت رو پس از خوندن نوشته ای با این مضمون و منسوب به کوروش کبیر سرودم.

به دنیا می آییم

عکس یک نفره میگیریم

بزرگ میشویم

عکس دو نفره میگیریم

پیر میشویم

عکس یک نفره میگیریم

و بعد

دوباره باز نیستیم...

بیا بریم تو آسمون خلاف و دزدی بکنیم            آخه میگن که زندوناش نرده و دیوار ندارن

یه عمری بچّه مثبت و حالا که دودکی شدیم      تموم دکّه های شهر یه دونه سیگار ندارن

زخمی و رنجور و فلج، میرم در مریض خونه          تختا پرن، پذیرش حتّی یه بیمار ندارن

دخترا هم که این روزا عاشق پولن و فلان           علاقه ای به آدم خسته و بیکار ندارن